Afgelopen zondag 11 januari bereikte ons het trieste bericht dat ras-Martiniaan Theo Zitvast (75) is overleden. Ingewijden noemden Theo sinds jaar en dag ‘Borrel’. Borrel was oud-speler van Sint Martinus (sinds 1958!) en de afgelopen tig jaar supporter. Zijn trouw aan onze club is opvallend genoeg, omdat zijn 4 broers bij andere Amstelveense clubs voetbalden, bij ook die in Bovenkerk. Het blijkt allemaal hand in hand te kunnen gaan. Theo speelde in alle jeugdteams en selectie. Daarna was hij jarenlang actief als jeugdcoach. Weer daarna werd hij een meer dan trouwe supporter van Zondag 1. Borrel bezocht alle wedstrijden thuis en ook lange tijd uit. Mee met de harde kern. Overal waar we gingen, reisden Theo -en zijn vrouw Clary- mee. Theo was liefhebber. Van Sporting Martinus. Tot op het laatst.

Theo wordt in besloten kring begraven. Op zondag 25 januari zullen we rond 14.00 uur op gepaste wijze Theo herdenken bij de wedstrijd thuis tegen Velsen 1.

Speciaal voor Theo noteert clubwatcher en archivaris Alex van Elven de volgende woorden aangevuld met zijn publicatie over Theo uit 2009, als laatste groet.

Op 14 december 2025 nodigde Theo circa mij en 35 anderen uit voor een afscheid bij leven. Theo was ongeneeslijk ziek en had niet lang meer. Hij regisseerde. Zoals hij het wilde. Met lekker eten, een drankje en gezelligheid. Het was een waardevolle avond, waar we Borrel voor het laatst in levende lijven hebben gezien en gesproken. Zelf heeft hij genoten. Daarna ging het snel. Borrel vertrok afgelopen vrijdag naar een hospice, waar hij na twee nachten de pijp aan Maarten heeft gegeven. Theo is 75 jaar geworden. De uitvaart zal in besloten kring plaatsvinden. De herinnering aan Borrel en zijn Clary, die ons twee jaar gelden ontviel, is blijvend. Voor mij en voor velen binnen de club. Er is een vriend, een mooi mens, een échte Martiniaan heengegaan.
Elmer Zitvast, Hester, familie en vrienden. Heel veel sterkte gewenst met dit verlies.

In maart 2009 interviewden we Theo in voorbeschouwing op de derby tegen Roda’23. Dit interview hebben we hem uitgeprint nog gegeven op 14 december, met de gedachte ‘leuk om terug te lezen’. Voor nu ook voor u. 

Interview 
Vandaag de eerste van de in totaal vijf voorbeschouwingen op de clash van Amstelveen, Sporting Martinus- Roda'23. In dit eerste deel staat het thema geschiedenis centraal en hebben we voor het interview Theo Zitvast weten te strikken. Theo Zitvast is 58 jaar jong en al (spelend-) lid van Sint/Sporting Martinus sinds 1958, een echte martiniaan dus. De jongens van de SMFC kennen Theo, of 'Borrel' zoals hij in de volksmond ook wel wordt genoemd, ook al een tijdje. Niet alleen is Theo de vader van oud-SMFC'er Lid E., maar hij coachte eind jaren tachtig - begin jaren negentig ook regelmatig het juniorenteam van Sint Martinus, waar Lid E. en ondergetekende Lid L. destijds in speelden. Op romantische zomeravonden met een borreltje en een nootje kan Theo hier nog steeds gepassioneerd over vertellen. Zo staakte Frans Ariëns eens een duel na commentaar van Theo langs de lijn, noemde hij zijn zoon Lid E. 'Truus' en Lid L. was in zijn ogen technisch zeer goed (met de potentie om een grote voetballer te worden!), maar had de instelling van een natte krant. Deze verhalen, samen met een rits aan mooie herinneringen uit zijn eigen voetbalverleden, waren mede de aanleiding om Theo te betrekken bij de voorbeschouwing op 'Roda-thuis'. Dat de broers van Theo Rodiaans opgevoed werden, was een mooie bijkomstigheid.

Voor een ontmoeting met Theo Zitvast hoeven we niet de provincie uit. Theo woont met zijn Clary gewoon in Amstelveen aan het Wijnmalenplatsoen, pal tegenover arbiter Epie Verbrugge. Gastvrijheid staat bij het verliefde stelletje altijd hoog in het vaandel. Aan versnaperingen ontbrak het ons deze avond dan ook allerminst. Aangezien we een favoriet onderwerp van Theo aansnijden duurt het niet lang voordat Theo op zijn praatstoel zit en ons met klapperende oren alle informatie laat opslokken.
Theo, jij komt uit een echte voetbalfamilie...
''Ja, ik zelf ben lid sinds 1950 met een onderbreking van 7 jaar eind jaren zeventig. Ik heb vier broers welke allemaal ook voetbalgek waren en zijn. Mijn broer Jan voetbalde bij NFC in het eerste, Gijs stond bij Sint Martinus 5 in het doel, Jaap en Frans speelden bij Roda'23 en ik bij Sint Martinus. De verstandhoudingen waren goed, ondanks dat we allemaal bij een andere vereniging speelden. Echter was Frans voor Feyenoord en dat botste nog wel eens, aangezien de rest voor Ajax is!''
Theo speelde zelf in bijna alle elftallen die je maar kan bedenken. Hoogtepunten waren in de A1, de senioren zondag en zaterdag 1, alwaar Theo nationale bekendheid kreeg met een miraculeuze debuut in 1971. Theo mocht als wissel beginnen tegen BFC, maar kreeg vijf minuten voor aanvang te horen dat hij 'basis' zou staan. ''Ik zou invallen voor Kenneth Nahar, destijds een weergaloze voetballer. Ik zou als wissel beginnen, maar door een blessure van Kenneth startte ik in de basis. Ik was apetrots en absoluut niet nerveus. Dat kon ook niet zo kort voor aanvang. Na drie minuten scoorde ik de 1-0, een droomdebuut. Na een half uur maakte ik zelfs de 2-0 en vlak voor rust trof ik in één schot beide palen! Eenmaal weer thuis had ik mijn broers heel wat te vertellen!'' Het is een verhaal wat heden ten dagen nog steeds wordt verteld op feesten of partijen waar Theo aanwezig is.
Theo's mooiste tijd was in de A1. Samen met zijn vrienden werd hij kampioen van de klasse, door onder andere Ajax A2 te verslaan. ''Ik speelde in mijn mooiste periode samen met heel veel bekende namen. Cor Touw, Wim van Schaick, Pieter Monkelbaan, Wim Celie, Theo van der Heyde, Martin Nijhuis, Chris Peter van Lankeren en Kenneth Nahar. In onze laatste wedstrijd tegen Sloterpark FC stonden we met 35-1 (!) voor, toen er twintig minuten voor tijd werd afgeblazen. Door de regen was het veld onbespeelbaar geworden....ja toen dus ook al!''
Net als zoon Lid E. speelde ook vader Theo 1 seizoen voor de rivaal uit Bovenkerk. Dat de verhoudingen destijds niet zo aangebrand waren als nu mag duidelijk zijn, maar als eenmaal het Martiniaanse in je bloed zit, gaat dat er niet meer uit.'' Mijn broer Frans zeurde al een tijdje dat ik naar Roda'23 moest komen. Destijds werd er van een overgang van Roda'23 naar Sporting Martinus of zoals in mijn geval andersom niet zo vreemd opgekeken. In 1969 heb ik dat uiteindelijk gedaan. Ik heb een jaar in het derde gespeeld, maar miste al snel mijn vrienden op Overburg en ben het seizoen daarop weer terug gegaan naar Sint Martinus. Roda'23 is in mijn visie toch ook een prachtige vereniging, met bekende mensen die het voetbal destijds kwalitatief omhoog hebben geholpen als de familie Kok, Hermans en Van Duijnhoven''
Theo legt hier zelf al even het bruggetje naar het verschil tussen beide verenigingen. Zelf een jaar daar gespeeld, twee broers die hun gehele carrière daar hebben vertoeft en vele bekenden en vrienden daar opgedaan. ''Volgens mij zijn er geen verschillen tussen beide clubs. Beide hebben een soort familiair gevoel, veel en goede vrijwilligers en mensen die helemaal voor hun cluppie gaan. Bij Roda'23 voel ik me niet op visite, maar omdat ik er zoveel mensen ken, voel ik er ook best wel thuis. Als kleine jongen ging ik samen met mijn vader op de brommer ook al naar Roda'23 om te kijken. Zo zijn we eens op de brommer naar Breukelen gegaan voor een wedstrijd! Toen stond Amstelveens beste keeper ooit op doel (Arie Kok) en Jan van Gerwen laatste man in een heel goed team. Ik heb een verdeelde liefde over beide clubs en kijk erg uit naar de derby komende zondag!''
Theo kent nog veel mensen uit die tijd en heeft ook met de eerder genoemde Arie Kok nog eens samen gespeeld in het veteranen-elftal van Sint Martinus. De jongens van Hermans (Harry, Henk en Ton), beter bekend als de zonen van de slager, zaten ook bij Theo op de lagere school. ''Als je op de Sint Anthoniusschool zat, dan betekende dat dat je voor Sint Martinus zou voetballen. Alleen zij deden dat niet, zij gingen naar Roda'23. In onze kleine derby's kwamen we elkaar dan tegen en dat was altijd heel erg leuk om tegen elkaar te spelen.''

Urenlang kan Theo verhalen vertellen over de 'goeie ouwe tijd' van toen. De ene anekdote is nog niet uit de mouw geschud of de volgende ligt alweer op je te wachten. Clary zorgt er ondertussen voor dat de glazen gevuld blijven en de frituur overuren draait. Als de zon al even onder is en we voldoende informatie hebben om een boek mee te vullen, halen we nog even de derby heden ten dagen aan. Theo vindt de ambiance fantastisch. '' Ik vind het geweldig en van mij mag het altijd zo blijven, maar andere woorden allebei in de tweede klasse, gezellig knus, en of dat nou bij ons is of bij Roda'23 maakt mij niet uit. Ik vind het fantastisch, met veel vuurwerk en met name de sportiviteit tussen en met elkaar, zowel binnen als buiten de lijnen!''

Wij bedanken Theo Zitvast en Clary voor de gastvrijheid en de bereidheid om ons te woord te staan en mee te werken aan deze voorbeschouwing.